sposób wykorzystania materiałów zebranych w ramach metody biograficznej, wady zalety tej metody
kto mi pomoże, nie mogę tego znaleźć, a do egzaminu coraz mniej czasu i do tego stres
metoda biograficzna
Moderator: FrancisBegbie
metoda biograficzna
Potrzebuje pomocy
sposób wykorzystania materiałów zebranych w ramach metody biograficznej, wady zalety tej metody
kto mi pomoże, nie mogę tego znaleźć, a do egzaminu coraz mniej czasu i do tego stres
sposób wykorzystania materiałów zebranych w ramach metody biograficznej, wady zalety tej metody
kto mi pomoże, nie mogę tego znaleźć, a do egzaminu coraz mniej czasu i do tego stres
Metoda biograficzna
1. Ujęcie jako badania dokumentów osobistych;
Dokument osobisty – sporządzona przez badanego wypowiedź odnośnie jego losów (w sposób spontaniczny, lub za namową badacza)
Biografia tematyczna – według dziedziny lub fazy życia;
2. Ujęcie jako badania historii życiowych;
Związek między typem materiału a metodą zostaje rozerwany;
Wykorzystywać można różne materiały, nie tylko sporządzone przez badanego  np. wywiad biograficzny;
Charakterystyczną techniką jest tu wywiad narracyjny;
Istnieją także badania, które wykorzystują biografię jako temat, czyli zagadnienie samo w sobie:
Jakie są typowe sekwencje zdarzeń w życiu ludzi?
Jakie znaczenie przypisuje się tym zdarzeniom?
Jaki jest związek między tymi zdarzeniami?
Istnieją także badania, które wykorzystują biografię jako środek; starają się one odpowiedzieć na rozmaite pytania socjologiczne;
Wywiad narracyjny
Autor: A. Schütze; opracował całą metodologię tego wywiadu;
Jest to wywiad swobodny;
Rygorystycznie opracowane są zasady analizy danych;
Istotą wywiadu jest otrzymanie wypowiedzi na temat życia;
Ma to być spontaniczna i swobodna narracja, która nie jest zakłócona przez badacza; w pierwszej fazie badania badacz pełni jedynie funkcję słuchacza;
W efekcie spontanicznej narracji otrzymujemy zwartą opowieść o życiu danej osoby, która (opowieść) jest rejestrowana na taśmie magnetofonowej;
Fazy wywiadu narracyjnego:
1. Faza rozpoczęcia wywiadu:
Celem jest zdobycie zaufania narratora;
Stworzenie klimatu sympatii, relaksu  wszystko po to, by przybliżyć wywiad do normalnej rozmowy;
Oswojenie narratora z magnetofonem;
Uzyskanie akceptacji narratora na przeprowadzenie wywiadu;
1. Faza stymulacji do opowiadania:
Badacz wyjaśnia rozmówcy, o jaki rodzaj wypowiedzi jest on proszony; wyjaśnienie musi być jednoznaczne;
Badacz przygotowuje wzorcową aranżację, której dosłownie się nie odczytuje;
2. Faza narracji:
Spontaniczna (uprzednio już przygotowana) i niezakłócona przez interwencje badacza opowieść o życiu;
Zadaniem badacza jest wysłuchanie opowieści, bez komentarzy werbalnych i niewerbalnych; słuchanie jest analityczne;
Narracja jest logicznie uporządkowana i ma określoną strukturę. Narracja musi spełniać określone wymogi:
wymóg kondensacji: główna linia opowiadania;
wymóg wchodzenia w szczegóły: narrator musi opowiedzieć o kolejnych zdarzeniach;
wymóg zamknięcia formy tekstualnej: narrator musi do końca opowiedzieć jakieś zdarzenie;
3. Faza zakończenia narracji: badacz może zadawać pytania;
Pytania związane z wysłuchaną narracją mają na celu wyjaśnienie niejasności, dokończenie wątków, dopełnienie narracji;
Pytania teoretyczne; dzięki nim docieramy do opinii narratora; uzyskujemy od narratora komentarze;
Pytania i komentarz, które mają wykazać np. czy dane wydarzenia są typowe. Są to również pytania o opinie;
4. Faza zakończenia wywiadu – faza normalizacji sytuacji;
Wyłącza się magnetofon
Jest potrzebna, by dać narratorowi możliwość odreagowania;
Jest to czas na dyskusję i swobodną rozmowę;
Doświadczenie jednostki, a struktura narracji:
Taka procedura podyktowana jest założeniami teoretycznymi. Mówi się o homologii między strukturą organizacji doświadczeń w życiu jednostki, a strukturą narracji. W strukturze narracji porządek zdarzeń jest taki sam jak w życiu.
Chodzi nam o uzyskanie ciągłości doświadczenia, jego procesualność;
Dzięki narracyjnej opowieści badacz może analizować zdarzenia w sposób dynamiczny.
W narracji jednostka dokonuje procesualnej rekonstrukcji zdarzeń;
Analiza wywiadu narracyjnego
Warunkiem podjęcia analizy wywiadu narracyjnego jest spisanie go z taśmy wedle ściśle ograniczonych zasad.
1. Należy ustalić schemat komunikacyjny wywiadu przez stwierdzenie (lub nie) jego spontaniczności oraz wyłonienie w wywiadzie fragmentów:
narracyjnych;
opisowych;
argumentacyjnych;
Następnie ustala się proporcje i relacje między tymi częściami.
Dokonuje się oceny jakości materiału przez wskazanie stopnia jego indeksacji. Wysoki poziom indeksacji występuje wtedy, gdy mamy wiele wypowiedzi szczegółowych i konkretnych;
W narracji jednostka podejmuje zrelacjonowanie procesualności zdarzeń;
W argumentacji jednostka podejmuje próbę ustosunkowania się do wypowiedzi, przyjęcia obecnych postaw; oddziela to zdarzenia, które się już wydarzyły od tego, co się obecnie o tym myśli;
5. Należy dokonać strukturalnego opisu wywiadu  zmierza on do ustalenia procesów wynikających z narracji:
Dzieli się tekst na części, ze względu na:
tematyczny porządek zdarzeń,
styl ich prezentacji,
zmianę perspektywy ich przedstawień;
Określa się powiązania między poszczególnymi fragmentami tekstu;
Należy ustalić biograficzne struktury procesowe, tj. biograficzny plan działania;
6. Należy dokonać analitycznej abstrakcji  badacz stara się wyłonić z narracji kategorie, które są wspólne dla innych narracji, oraz te kategorie, które są specyficzne dla tej narracji;
Komentarze teoretyczne ukazują stosunek jednostki do opowiadanych wydarzeń biograficznych, umieszczane są na końcu sekwencji tematycznych; służą ocenianiu i podsumowaniu. Jeśli umieszczane są przez narratora w środku wypowiedzi, świadczy to o tym, że narrator ma problemy z poddawaną retrospekcji fazą życia;
Konstrukcja w tle – opowiadanie włączone w główną linię narracji, które uściśla, wyjaśnia, a niekiedy upiększa podstawową narrację i powoduje, że jest ona logiczna i ma uporządkowaną strukturę. Jest ona elementem narracji;
Przesłonięcia – częściowe lub całkowite pominięcia, ew. luki w relacjonowaniu biograficznych doświadczeń  są użyteczne przy analizie uprzedzeń;
Przesłonięcia teraźniejsze są dokonywane z perspektywy aktualnej rekonstrukcji doświadczeń biograficznych, pozwalają narratorowi maskować wobec badacza rzeczy, o których nie ma on zamiaru mówić. Zaburzają one proces komunikowania;
Przesłonięcia ówczesne są niezamierzone przez narratora, są trudne do ustalenia, mogą się objawia ć w wyraźnych lukach w wiedzy dotyczącej przeszłych zdarzeń. Zakłada się, że miały one wpływ na dalsze zdarzenia biograficzne w życiu jednostki;
Komentarze argumentacyjne – narrator wyjaśnia sam sobie i słuchaczowi problemy wcześniej nie rozwiązane w jego biografii, pojawiają się też, gdy narrator widzi konieczność skomentowania własnych działań;
Koda – tworzone na żywo narracje muszą mieć zakończenie; narrator stara się powiązać przeszły wymiar relacjonowanych wydarzeń z teraźniejszą perspektywą;
Procesy biograficzne – struktury procesowe
1. biograficzne schematy działania
2. wzorce instytucjonalne
3. trajektoria
4. biograficzne metamorfozy
Biograficzne schematy działania
Zakłada się, że jednostka posiada własny plan realizacji określonych działań w życiu;
Ma plan pracy nad własną tożsamością;
Jednostka stara się ten schemat realizować;
Wzorce instytucjonalne
Zakłada się, że działanie jednostki jest podporządkowane instytucjonalnie określonym wzorcom;
Jednostka akceptuje stawiane wobec niej oczekiwania i stara się je realizować;
Wzorce instytucjonalne muszą być podstawową strukturą orientacji biografii;
Trajektoria
Reprezentuje taką formę doświadczenia, w której jednostka zostaje poddana zewnętrznym, nie zależnym od niej i od jej woli sytuacjom, które wpływają na jej biografię;
Jednostka traci orientację i musi wypracować nowe wzorce postępowania;
Podstawowym elementem teorii jest cierpienie;
Biograficzne metamorfozy
Reprezentują nieoczekiwaną, pozytywną zmianę w życiu jednostki, która umożliwia diametralną zmianę życia człowieka;
Zmiana nie jest przygotowana, jest niespodziewana;
Biorąc pod uwagę komentarz narratora, można zrekonstruować pewne „teorie siebie” oraz odnieść je do tego, jak wyglądało faktyczne życie narratora. Za pomocą „teorii siebie” narrator bardzo często chce coś wyjaśnić lub usprawiedliwić siebie.
Metoda wywiadu narracyjnego umożliwia wielokrotne powracanie do tego samego materiału.
--> to jest chyba wszystko co mam na ten temat na kompie
1. Ujęcie jako badania dokumentów osobistych;
Dokument osobisty – sporządzona przez badanego wypowiedź odnośnie jego losów (w sposób spontaniczny, lub za namową badacza)
Biografia tematyczna – według dziedziny lub fazy życia;
2. Ujęcie jako badania historii życiowych;
Związek między typem materiału a metodą zostaje rozerwany;
Wykorzystywać można różne materiały, nie tylko sporządzone przez badanego  np. wywiad biograficzny;
Charakterystyczną techniką jest tu wywiad narracyjny;
Istnieją także badania, które wykorzystują biografię jako temat, czyli zagadnienie samo w sobie:
Jakie są typowe sekwencje zdarzeń w życiu ludzi?
Jakie znaczenie przypisuje się tym zdarzeniom?
Jaki jest związek między tymi zdarzeniami?
Istnieją także badania, które wykorzystują biografię jako środek; starają się one odpowiedzieć na rozmaite pytania socjologiczne;
Wywiad narracyjny
Autor: A. Schütze; opracował całą metodologię tego wywiadu;
Jest to wywiad swobodny;
Rygorystycznie opracowane są zasady analizy danych;
Istotą wywiadu jest otrzymanie wypowiedzi na temat życia;
Ma to być spontaniczna i swobodna narracja, która nie jest zakłócona przez badacza; w pierwszej fazie badania badacz pełni jedynie funkcję słuchacza;
W efekcie spontanicznej narracji otrzymujemy zwartą opowieść o życiu danej osoby, która (opowieść) jest rejestrowana na taśmie magnetofonowej;
Fazy wywiadu narracyjnego:
1. Faza rozpoczęcia wywiadu:
Celem jest zdobycie zaufania narratora;
Stworzenie klimatu sympatii, relaksu  wszystko po to, by przybliżyć wywiad do normalnej rozmowy;
Oswojenie narratora z magnetofonem;
Uzyskanie akceptacji narratora na przeprowadzenie wywiadu;
1. Faza stymulacji do opowiadania:
Badacz wyjaśnia rozmówcy, o jaki rodzaj wypowiedzi jest on proszony; wyjaśnienie musi być jednoznaczne;
Badacz przygotowuje wzorcową aranżację, której dosłownie się nie odczytuje;
2. Faza narracji:
Spontaniczna (uprzednio już przygotowana) i niezakłócona przez interwencje badacza opowieść o życiu;
Zadaniem badacza jest wysłuchanie opowieści, bez komentarzy werbalnych i niewerbalnych; słuchanie jest analityczne;
Narracja jest logicznie uporządkowana i ma określoną strukturę. Narracja musi spełniać określone wymogi:
wymóg kondensacji: główna linia opowiadania;
wymóg wchodzenia w szczegóły: narrator musi opowiedzieć o kolejnych zdarzeniach;
wymóg zamknięcia formy tekstualnej: narrator musi do końca opowiedzieć jakieś zdarzenie;
3. Faza zakończenia narracji: badacz może zadawać pytania;
Pytania związane z wysłuchaną narracją mają na celu wyjaśnienie niejasności, dokończenie wątków, dopełnienie narracji;
Pytania teoretyczne; dzięki nim docieramy do opinii narratora; uzyskujemy od narratora komentarze;
Pytania i komentarz, które mają wykazać np. czy dane wydarzenia są typowe. Są to również pytania o opinie;
4. Faza zakończenia wywiadu – faza normalizacji sytuacji;
Wyłącza się magnetofon
Jest potrzebna, by dać narratorowi możliwość odreagowania;
Jest to czas na dyskusję i swobodną rozmowę;
Doświadczenie jednostki, a struktura narracji:
Taka procedura podyktowana jest założeniami teoretycznymi. Mówi się o homologii między strukturą organizacji doświadczeń w życiu jednostki, a strukturą narracji. W strukturze narracji porządek zdarzeń jest taki sam jak w życiu.
Chodzi nam o uzyskanie ciągłości doświadczenia, jego procesualność;
Dzięki narracyjnej opowieści badacz może analizować zdarzenia w sposób dynamiczny.
W narracji jednostka dokonuje procesualnej rekonstrukcji zdarzeń;
Analiza wywiadu narracyjnego
Warunkiem podjęcia analizy wywiadu narracyjnego jest spisanie go z taśmy wedle ściśle ograniczonych zasad.
1. Należy ustalić schemat komunikacyjny wywiadu przez stwierdzenie (lub nie) jego spontaniczności oraz wyłonienie w wywiadzie fragmentów:
narracyjnych;
opisowych;
argumentacyjnych;
Następnie ustala się proporcje i relacje między tymi częściami.
Dokonuje się oceny jakości materiału przez wskazanie stopnia jego indeksacji. Wysoki poziom indeksacji występuje wtedy, gdy mamy wiele wypowiedzi szczegółowych i konkretnych;
W narracji jednostka podejmuje zrelacjonowanie procesualności zdarzeń;
W argumentacji jednostka podejmuje próbę ustosunkowania się do wypowiedzi, przyjęcia obecnych postaw; oddziela to zdarzenia, które się już wydarzyły od tego, co się obecnie o tym myśli;
5. Należy dokonać strukturalnego opisu wywiadu  zmierza on do ustalenia procesów wynikających z narracji:
Dzieli się tekst na części, ze względu na:
tematyczny porządek zdarzeń,
styl ich prezentacji,
zmianę perspektywy ich przedstawień;
Określa się powiązania między poszczególnymi fragmentami tekstu;
Należy ustalić biograficzne struktury procesowe, tj. biograficzny plan działania;
6. Należy dokonać analitycznej abstrakcji  badacz stara się wyłonić z narracji kategorie, które są wspólne dla innych narracji, oraz te kategorie, które są specyficzne dla tej narracji;
Komentarze teoretyczne ukazują stosunek jednostki do opowiadanych wydarzeń biograficznych, umieszczane są na końcu sekwencji tematycznych; służą ocenianiu i podsumowaniu. Jeśli umieszczane są przez narratora w środku wypowiedzi, świadczy to o tym, że narrator ma problemy z poddawaną retrospekcji fazą życia;
Konstrukcja w tle – opowiadanie włączone w główną linię narracji, które uściśla, wyjaśnia, a niekiedy upiększa podstawową narrację i powoduje, że jest ona logiczna i ma uporządkowaną strukturę. Jest ona elementem narracji;
Przesłonięcia – częściowe lub całkowite pominięcia, ew. luki w relacjonowaniu biograficznych doświadczeń  są użyteczne przy analizie uprzedzeń;
Przesłonięcia teraźniejsze są dokonywane z perspektywy aktualnej rekonstrukcji doświadczeń biograficznych, pozwalają narratorowi maskować wobec badacza rzeczy, o których nie ma on zamiaru mówić. Zaburzają one proces komunikowania;
Przesłonięcia ówczesne są niezamierzone przez narratora, są trudne do ustalenia, mogą się objawia ć w wyraźnych lukach w wiedzy dotyczącej przeszłych zdarzeń. Zakłada się, że miały one wpływ na dalsze zdarzenia biograficzne w życiu jednostki;
Komentarze argumentacyjne – narrator wyjaśnia sam sobie i słuchaczowi problemy wcześniej nie rozwiązane w jego biografii, pojawiają się też, gdy narrator widzi konieczność skomentowania własnych działań;
Koda – tworzone na żywo narracje muszą mieć zakończenie; narrator stara się powiązać przeszły wymiar relacjonowanych wydarzeń z teraźniejszą perspektywą;
Procesy biograficzne – struktury procesowe
1. biograficzne schematy działania
2. wzorce instytucjonalne
3. trajektoria
4. biograficzne metamorfozy
Biograficzne schematy działania
Zakłada się, że jednostka posiada własny plan realizacji określonych działań w życiu;
Ma plan pracy nad własną tożsamością;
Jednostka stara się ten schemat realizować;
Wzorce instytucjonalne
Zakłada się, że działanie jednostki jest podporządkowane instytucjonalnie określonym wzorcom;
Jednostka akceptuje stawiane wobec niej oczekiwania i stara się je realizować;
Wzorce instytucjonalne muszą być podstawową strukturą orientacji biografii;
Trajektoria
Reprezentuje taką formę doświadczenia, w której jednostka zostaje poddana zewnętrznym, nie zależnym od niej i od jej woli sytuacjom, które wpływają na jej biografię;
Jednostka traci orientację i musi wypracować nowe wzorce postępowania;
Podstawowym elementem teorii jest cierpienie;
Biograficzne metamorfozy
Reprezentują nieoczekiwaną, pozytywną zmianę w życiu jednostki, która umożliwia diametralną zmianę życia człowieka;
Zmiana nie jest przygotowana, jest niespodziewana;
Biorąc pod uwagę komentarz narratora, można zrekonstruować pewne „teorie siebie” oraz odnieść je do tego, jak wyglądało faktyczne życie narratora. Za pomocą „teorii siebie” narrator bardzo często chce coś wyjaśnić lub usprawiedliwić siebie.
Metoda wywiadu narracyjnego umożliwia wielokrotne powracanie do tego samego materiału.
--> to jest chyba wszystko co mam na ten temat na kompie